Przyroda w Grecji
Grecja jest krajem morskim, posiadającym niezwykle silnie rozwiniętą linię brzegową o łącznej długości 15 tys. km, z czego na wybrzeża wysp przypada 10,9 tys. km. Niemal 80% powierzchni kraju zajmują góry, często stykające się bezpośrednio z wybrzeżem morskim. W północnej i zachodniej części kraju rozciągają się pasma górskie Pindosu, na przedłużeniu których leżą łańcuchy górskie Peloponezu z kulminacją na Ajios Ilias (2407 m n.p.m.). Pasma wysp Kithira, Kreta i Rodos należą do tego samego systemu górskiego. Na wschodzie i północnym wschodzie rozciągają się stare masywy z najwyższym szczytem Grecji Olimpem (Olympos, 2917m n.p.m.) oraz południowe stoki Rodop. Niziny występują głównie wzdłuż wybrzeży morskich oraz w środkowo-wschodniej części kraju. Do największych obszarów o charakterze nizinnym zalicza się Nizinę Salonicką i Nizinę Tesalską.
Przeważająca część Grecji pozostaje pod wpływem oddziaływania klimatu śródziemnomorskiego, różniącego się nieznacznie w poszczególnych regionach. Na północy zimy są ostrzejsze, temperatury spadają tu w lutym nawet do minus 19°C. Na wschodzie klimat jest bardziej suchy. Okres bezdeszczowy w lecie trwa tutaj 5 miesięcy. Zachodnie wybrzeża nad Morzem Jońskim znajdują się w strefie oddziaływania klimatu o cechach atlantyckich.
Krainy geohistoryczne
Na północy Grecji, znajdują się Tracja i Macedonia, krainy posiadające nieco odmienny od reszty kraju, chłodniejszy klimat. Największe miasta tego regionu to: Saloniki, Serrai, Kawala. Na wybrzeżu trackim wyodrębnia się głęboko wcięty w morze Półwysep Chalcydycki, rozdzielający się na trzy półwyspy drugorzędne: Kasandra, Longos i Athos. Na południu Macedonia graniczy z Epirem i Tesalią rozdzielnymi łańcuchami górskimi Pindosu. Tesalia jest jedynym w Grecji regionem o charakterze zdecydowanie nizinnym. Klimatyczne i geograficzne różnice pomiędzy pozostającym pod wpływem Atlantyku Epirem a Tesalią są znaczne.
W Grecji Środkowej wyróżnia się szereg mniejszych krain wyodrębnianych głównie na podstawie przesłanek historycznych. Należą do nich: Akarnania, Attyka, Beocja, Doryda, Etolia, Fokida, Lokryda. Grecję Środkową oblewają wody zatok morskich: od południowego zachodu Zatoki Korynckiej, od południowego wschodu Zatoki Sarońskiej, od północy zaś Zatoki Ambrakijskiej. W południowo-wschodniej części regionu znajduje się stolica kraju, Ateny.
Na zachodzie Grecji Środkowej położony jest szczyt Parnasu (2457 m n.p.m.), wg starożytnej mitologii, miejsce zamieszkiwane przez Muzy. Naturalne połączenie Tesalii z Beocją tworzy położony w Górach Lokrydzkich wąwóz Termopile. Najdalej wysuniętą na południe, lądową część Grecji, stanowi Peloponez, połączony z Grecją Środkową i resztą kraju wąskim Przesmykiem Korynckim. W 1893 poprowadzono tędy Kanał Koryncki, łączący Morze Egejskie z Morzem Jońskim. Półwysep Peloponeski jest krainą górzystą. Na nadbrzeżnych nizinach rozwinęła się uprawa oliwek, owoców cytrusowych, winnej latorośli.
W zachodniej części regionu, znajduje się miasto Olimpia, miejsce starożytnych igrzysk, których kontynuację stanowią rozgrywane współcześnie olimpijskie igrzyska. Na Morzu Jońskim, u północno-zachodnich wybrzeży Grecji, położone są Wyspy Jońskie. Do największych należą: Kérkira, Levkada, Kefalinia, Zakinthos. U północnych wybrzeży kraju, na Morzu Egejskim, znajdują się: Thasos, Samotraka, bardziej na południe wysunięte są archipelagi Sporad Południowych, Cyklad. Na Morzu Śródziemnym położona jest Kreta. Na wschodzie, u wybrzeży Azji Mniejszej, znajdują się Lesbos i Chíos.
Grecja 22
